-
-
STORNELLATA PARMIGIANA
-
(Elab. Lumni\Rota)
-
-
O
rondanen’na bianca nigra e snela,
-
ch’at gir al mond par costruirt al ni.
-
Par
ti che tera ela la pù bela,
-
perché la vriss andar a vedor mi.
-
Mo
l’è Parma ch’lè speciala,
-
pien’na ad violi profumadi
-
e
l’è tanta musicale
-
da
far tutti un po’ cantar.
-
In
t’il grondi quand’a piove,
-
l’acqua at fa la serenada
-
e
in t’il tori traforadi
-
dventa musica anca al vent.
-
E
ti violet-ta umile e picen-na,
-
ch’at ste logada, senta cot digh mi,
-
in
do’at caté al profum d’la to testen’na
-
ch’al parla d’primavera ed sol ed nì?
-
L’ò
catè int una tera,
-
cla
pitura tutt’i fior,
-
in
do nas-sa tant arben’na
-
cla
dà i spighi tutti d’or.
-
Al
me odor in primavera,
-
al
rallegra fin la vcen’na,
-
la
s’riveda ancor puten’na,
-
la
s’ricorda al prim amor.
-
O
lesgnonel ch’at ghè la gola dora,
-
in
do et imparè a cantar csi ben?
-
Al
to gorghegg da dentor tutti al fora
-
ed
il coppietti allora is fan l’ocen.
-
Io
imparè star su na pianta,
-
cla
se specia in t’un laghett,
-
in
do ghè un isoletta,
-
cond i cign bianch e morett.
-
Tutt’il siri ed là sentiva,
-
i
bei cant ed la Corale,
-
al
me cor piccen al capiva,
-
che
acsì sol as pol canter.
|
|
IL
BRANO E' CONTENUTO NEI SEGUENTI SUPPORTI |
|
1974: Lp “Così come le canto” (Polydor,
2448 032 A) |
 |